De funderingen van mijn ontwerpen.

Wat is je waarde autodidact?

Die vraag stel ik mezelf meermaals als ik iets nieuws heb ontworpen.

Een autodidact is iemand die zijn kennis door zelfstudie, en los van iedere begeleiding door een educatieve organisatie of opleiding, heeft verkregen.

Wikipedia.

Toen ik als kind op de speelplaats stond en ik alweer niet echt goed begreep wat er gebeurde tussen de kinderen, waarom ik niet meedeed, ben ik me al van jong kind al gaan bezig houden met het menselijk gedrag te observeren en nadien te bestuderen.

Toen ik als tiener dit nog steeds aan het doen was kwam ik als vroegrijpe tiener de boeken van Charles Bukowski tegen. Een schrijver die mij voor het eerst leerde hoe mensen in elkaar steken in de meest rouwe zin van het mens zijn, maar wel met de nodige eerlijkheid en de nodige cult sfeer die ik heel goed kon verstaan.

Net dàt creatieve daar was ik goed in. Door mijn autisme – toen nog niet geweten – was ik een echte out of the box denker en dat was meegenomen in mijn praktische opleiding in de kunsten.

Met een diploma publiciteit en creatieve ambachten opzak.

Toen ik vroeg volwassen was was er een hele lange perioden van afzien, vallen en een sterk gevoel van minderwaardigheid, met de nodige problemen van dien.

Toen ik volwassen werd kreeg ik hier de lichamelijke gevolgen van.

En dan ga je weer verder waar Charles stopt.

In het revalidatie centrum van Pellenberg voor mijn cvs klachten kwam ik terecht in een bubbel van dat waar ik nu nog steeds mee bezig ben.

Net dat ietsje anders dan vele andere mensen, net omdat ik veel las als ik niet mobiel was, net omdat de tijd van cvs een tijd was om het leven eens anders te gaan bekijken.

Na die revalidatie belande wij in het vruchtbaarheidslabo omdat ik weer aan de andere kant van ‘het spectrum’ stond met mijn vruchtbaarheidsziekte, alweer een een ander levensuitkijkpunt waardoor ik het leven bekeek en alweer veel boeken met nét dat ander uitkijkpunt op het leven.

Na deze behandelingen weer een andere benadering in het leven. Wat de hoop helemaal wegnam, en daar een hele atypische rouw periode op. Het verlies van alles waar je zo erg op had gehoopt.

Na die periode, met nog ingrijpende lichamelijke ongemakken, ongeval en operaties ben je echt wel veel beter om de ‘dingen des levens eens even anders te bekijken’ en sta je echt anders in het leven.

Positief realistisch.

Mijn boekenkast is gevuld met boeken die niet de doorsnee boeken zijn, geen romans, dat kan ik je al wel zeggen.

Mensen, ze hebben me altijd geboeid, mensenkennis heb ik van nature meegekregen als cadeau van onschatbare waarde door mijn ouders die beide veel met mensen bezig waren professioneel.

Met de paplepel ingegeven dus. Dat is gemeten, HB op EQ vlak door een erkend instituut.

Goed en dan?

Wat doe je daar dan mee?

Net voor mijn 39ste gebeurde dat wat mijn hele wereld even op zijn kop zette.

Ik werd toch moeder!

Wat mijn lichaam had gedaan was zo zeldzaam dat er een professor van zei – het komt zo zeldzaam voor maar het kan-. Mijn gynaecoloog zal me nooit vergeten, en ik kan het nu ik het hier schrijf ook nog niet geloven.

Mijn lichaam gebruikt zijn kracht, en die kracht gebruik ik nu hier.

Al de boeken over HSP die klopten niet helemaal, al de boeken over HB die klopte niet helemaal, al die boeken over beelddenken klopte niet helemaal, al die boeken over rouwen die klopte niet helemaal, al die boeken over temperament volle kinderen die klopte niet helemaal…

Al die boeken klopte niet helemaal…

De puzzelstukjes vielen naar beneden op het moment dat ik na veel onderzoek als autodidact, onderzoek deed naar het ietwat atypisch gedrag van een klein zelf gemaakt kindje in ons eigen huis.

Dus nam ik de auto en reed ik met ons kleintje naar een diagnose centrum en nam mezelf mee.

Autisme in het tweevoud.

Ondertussen had ik natuurlijk ervaring om met mensen te praten, heel mijn leven komen mensen al naar me toe om ‘hun verhaal te doen’.

Ervaring zat ‘met mensen praten’ over levensonderwerpen. Van jongs af aan. Tot op dit moment.

En dan, op een bepaald moment in je leven maak je een som van het leven.

Je maakt een balans.

Wat, waar, hoe, waarom, waardoor, wie en welke…

Dàt heb ik een aantal jaren gedaan, in de natuur,de natuur van mijn leven. Niet alleen wandelen maar ook werken als vrijwilliger in de natuur met het onderwerp duurzaamheid. 10 jaar heb ik dit gedaan, met groepen werken in mijn eigen ontwerpen, mijn eigen educatieve projecten.

Ik, ben ik en nog steeds een soort onbehagen voel me zwaar als beginnende moeder met een kwetsbaarheid.

Zo kwam ik terecht bij het Jungiaanse. En dat was één van de sleutels waarbij mijn cognitief vermogen écht werd aangesproken. Dus hier gingen we, in praktijk en in theorie. Beleven, leren, kristalliseren, groeien, beleven, delen, doorgeven, vallen en opstaan…

The circle of life

Nu 17 jaar later, na mijn eigen werkervaring in mijn eigen onderwerpen, projecten en ontwerpen weet ik wat ik kan, weet ik wat ik mindergoed kan en weet ik wat mijn sterktes zijn.

Nu 17 jaar later sta ik dus in mijn huis.

Mijn huis dat niets liever doet dan het innerlijke in beeld brengen en mensen door die beelden, woorden en vragen tot bij die innerlijke beelden brengen diep in zichzelf en ze vandaar uit laten beleven.

Op net dat vlak waar ze zowel professioneel zich begeven, als individueel zich begeven, als sociaal zich begeven en relationeel zich begeven.

Van het prille begin van het leven, nog voor je kan schrijven, tot 65 jaar!

Dat is wat ik heb ontworpen NU.

Dàt is wat ik sinds oktober 2018 doe en dat is wat ik ga blijven doen!

Methodieken ontwerpen, voor mezelf, en voor U.

https://www.youtube.com/watch?v=8pq_tCgDkT4